Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος JD Vance έφτασε να χαρακτηρίσει τη συγκράτηση των τιμών πετρελαίου και βενζίνης κορυφαία προτεραιότητα της κυβέρνησης στην παρούσα φάση της σύγκρουσης - Αυτό αποτελεί στρατηγική επιτυχία για την Τεχεράνη - Η κρίση με το αεροπλανοφόρο Lincoln τσαλάκωσε την εικόνα της στρατιωτικής υπερδύναμης
Το USS Abraham Lincoln σχεδιάστηκε για να αποτελεί σύμβολο αμερικανικής ισχύος: ένα πυρηνοκίνητο αεροπλανοφόρο, χιλιάδες ναύτες και πεζοναύτες, δεκάδες αεροσκάφη και μια ολόκληρη δύναμη κρούσης ικανή να προβάλλει στρατιωτική ισχύ χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Σήμερα όμως, έπειτα από μήνες πολέμου με το Ιράν, το ίδιο πλοίο κινδυνεύει να μετατραπεί σε κάτι πολύ διαφορετικό: σε σύμβολο των ορίων της αμερικανικής στρατιωτικής υπεροχής όταν αυτή υποχρεώνεται να λειτουργήσει μέσα σε έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς.
Οι πληροφορίες που έχουν έρθει στο φως από οικογένειες μελών του πληρώματος, αμερικανικά στρατιωτικά μέσα ενημέρωσης και μέλη του Κογκρέσου περιγράφουν ένα αεροπλανοφόρο που έχει παραμείνει στη θάλασσα περισσότερο από 250 ημέρες και περίπου 200 ημέρες χωρίς κανονική προσέγγιση σε λιμάνι.
Το πλήρωμα αριθμεί περίπου 5.000 ανθρώπους.
Καταγγελίες κάνουν λόγο για σοβαρή κόπωση, προβλήματα υγιεινής, βλάβες σε εγκαταστάσεις, δυσκολίες ανεφοδιασμού και ανησυχητικά περιστατικά ψυχολογικής κατάρρευσης.
Ταπείνωση ΗΠΑ
Δημοσιεύματα του αμερικανικού Τύπου επιβεβαίωσαν ότι οικογένειες ναυτών ανέφεραν πολλαπλά περιστατικά ανθρώπων που επιχείρησαν να πέσουν στη θάλασσα, ενώ Αμερικανοί αξιωματούχοι παραδέχθηκαν τουλάχιστον ένα πρόσφατο περιστατικό κατά το οποίο μέλος του πληρώματος βρέθηκε στη θάλασσα και διασώθηκε.
Η αμερικανική διοίκηση αμφισβητεί την εικόνα γενικευμένης κρίσης.
Το Πολεμικό Ναυτικό δηλώνει ότι δεν έχει διαπιστώσει αύξηση αναφορών αυτοκτονικού ιδεασμού ή αποπειρών αυτοκτονίας, ενώ ο υπουργός Άμυνας Pete Hegseth χαρακτήρισε τις αναφορές για τις συνθήκες στο πλοίο «πλήρως διαστρεβλωμένες».
Παρ' όλα αυτά, η ίδια η Ουάσιγκτον αποφάσισε να στείλει το USS George Washington στην περιοχή προκειμένου να αντικαταστήσει το Abraham Lincoln.
Η επίσημη θέση είναι ότι πρόκειται για προγραμματισμένη εναλλαγή.
Όμως το γεγονός ότι η αντικατάσταση πραγματοποιείται την ώρα που πληθαίνουν οι καταγγελίες για εξάντληση έχει αναπόφευκτα πολιτική σημασία.
Όταν η «πρώτη στρατιωτική δύναμη» αρχίζει να μετρά την αντοχή της
Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν στρατιωτικά ισχυρότερες από το Ιράν.
Παραμένουν.
Το ζήτημα είναι εάν μπορούν να μετατρέψουν αυτή την τεράστια τεχνολογική και οικονομική υπεροχή σε γρήγορο, καθαρό και πολιτικά βιώσιμο αποτέλεσμα.
Εδώ βρίσκεται το πρόβλημα για τον Donald Trump.
Τον Μάρτιο, ο Pete Hegseth παρουσίαζε τους αμερικανικούς στόχους με εξαιρετικά φιλόδοξους όρους: καταστροφή των ιρανικών εκτοξευτών πυραύλων, της αμυντικής βιομηχανικής βάσης και του ναυτικού του Ιράν, παράλληλα με την αποτροπή απόκτησης πυρηνικού όπλου.
Πέντε μήνες αργότερα, η συζήτηση στην Ουάσιγκτον περιστρέφεται όλο και περισσότερο γύρω από κάτι πολύ διαφορετικό: τα αποθέματα αναχαιτιστικών, το κόστος του πολέμου, τις τιμές της βενζίνης και τα Στενά του Hormuz.
Αυτή η μετατόπιση δεν σημαίνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υποστεί στρατιωτική ήττα με τη συμβατική έννοια.
Δείχνει όμως ότι το Ιράν πέτυχε κάτι στρατηγικά σημαντικότερο από την απλή επιβίωση των πρώτων αμερικανικών πληγμάτων: ανάγκασε την υπερδύναμη να πολεμήσει με όρους αντοχής.
Και στους πολέμους αντοχής, το μέγεθος του οπλοστασίου είναι μόνο ένα μέρος της εξίσωσης.
Patriot, THAAD και MQ-9: ο λογαριασμός της υπεροχής
Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα της Ουάσιγκτον βρίσκεται στις αποθήκες πυρομαχικών.
Αμερικανικές αναλύσεις που δημοσιοποιήθηκαν στα τέλη Ιουλίου υπολόγισαν ότι ο πόλεμος με το Ιράν είχε μειώσει δραματικά τα διαθέσιμα αποθέματα κρίσιμων αναχαιτιστικών: περίπου 65% στα Patriot και 38% στα THAAD σε σχέση με τα επίπεδα πριν από τη σύγκρουση.
Το Πεντάγωνο έχει ήδη πιέσει τις αμυντικές εταιρείες να επιταχύνουν θεαματικά την παραγωγή, γεγονός που αποτελεί από μόνο του ένδειξη ότι ο ρυθμός κατανάλωσης δεν μπορεί να θεωρείται αμελητέος.
Αυτό ακριβώς είναι το πεδίο όπου η ιρανική στρατηγική παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Το Ιράν δεν χρειάζεται να κατασκευάζει ένα οπλικό σύστημα αντίστοιχου κόστους με κάθε αμερικανικό σύστημα που αντιμετωπίζει.
Μπορεί να εκτοξεύει φθηνότερα drones και πυραύλους και να αναγκάζει την αμερικανική πλευρά να χρησιμοποιεί εξαιρετικά ακριβά μέσα αναχαίτισης.
Ακόμη και όταν η αναχαίτιση είναι επιτυχής, η Τεχεράνη μπορεί να κερδίζει στην εξίσωση της φθοράς.
Το ίδιο ισχύει και με τα MQ-9 Reaper.
Ήδη από τα μέσα Μαρτίου Αμερικανοί αξιωματούχοι είχαν επιβεβαιώσει την απώλεια περισσότερων από δώδεκα τέτοιων drones στις επιχειρήσεις κατά του Ιράν, είτε από ιρανικά πλήγματα είτε από καταστροφές στο έδαφος.
Κάθε Reaper αποτελεί προηγμένη και ακριβή πλατφόρμα επιτήρησης και κρούσης.
Η απώλειά του δεν ανατρέπει από μόνη της την αμερικανική αεροπορική κυριαρχία, αλλά όταν οι απώλειες συσσωρεύονται μαζί με την κατανάλωση Patriot, THAAD και άλλων πυρομαχικών, το συνολικό πρόβλημα αποκτά άλλη διάσταση.
Η φθορά δεν μετριέται σε μία ημέρα.
Μετριέται σε μήνες.
Και αυτό είναι ακριβώς το είδος πολέμου στο οποίο ένας ασθενέστερος αντίπαλος μπορεί να αμφισβητήσει μια υπερδύναμη.
Το Abraham Lincoln και η κατάρρευση της «Hollywood» εικόνας
Η εικόνα που καλλιεργούσε επί χρόνια η Ουάσινγκτον για την αμερικανική πολεμική μηχανή βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στην ιδέα της ταχύτητας: αεροπλανοφόρα, stealth αεροσκάφη, δορυφόροι, πύραυλοι ακριβείας και συντριπτική τεχνολογική υπεροχή που θα μπορούσαν να τελειώσουν έναν πόλεμο πριν ο αντίπαλος προλάβει να προσαρμοστεί.
Το Ιράν όμως δεν κατέρρευσε.
Αντίθετα, η σύγκρουση μπήκε στον έκτο μήνα και το USS Abraham Lincoln προσφέρει ίσως την πιο χαρακτηριστική εικόνα της αντίθεσης ανάμεσα στη δημόσια επίδειξη στρατιωτικής ισχύος και στην πραγματικότητα μιας παρατεταμένης εκστρατείας.
Στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών, ο γερουσιαστής Richard Blumenthal απαίτησε απαντήσεις από το υπουργείο Άμυνας σχετικά με την ψυχική υγεία, τις συνθήκες διαβίωσης και την υποστήριξη του πληρώματος. Άλλοι βουλευτές έχουν αναφερθεί σε χαλασμένες τουαλέτες, προβλήματα στα ντους, έλλειψη βασικών ειδών προσωπικής υγιεινής, δυσκολίες στην αλληλογραφία και ανεπαρκή γεύματα.
Υπήρξαν μάλιστα ιρανικές αποκαλύψεις ότι επτά ναύτες σκοτώθηκαν σε βίαιη συμπλοκή πάνω στο πλοίο.
Αυτή η αποκάλυψη δεν έχει επιβεβαιωθεί και η CENTCOM την έχει διαψεύσει κατηγορηματικά.
Το κρίσιμο στοιχείο επομένως δεν βρίσκεται σε αυτή την ιστορία, αλλά στα γεγονότα που επιβεβαιώνονται από αμερικανικές πηγές: η εξαιρετικά παρατεταμένη ανάπτυξη, η ψυχολογική πίεση, οι καταγγελίες οικογενειών και η κινητοποίηση μελών του Κογκρέσου.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η πολιτική αντίδραση.
Στις 14 Αυγούστου, όταν ο Donald Trump ρωτήθηκε για το γεγονός ότι το Abraham Lincoln βρίσκεται στη θάλασσα επί τόσο μεγάλο διάστημα, απάντησε ότι αυτό δεν ήταν «ούτε κατά διάνοια αρκετό», ενώ επιβεβαίωσε ότι το πλοίο πρόκειται να αντικατασταθεί.
Η δήλωση αυτή δείχνει το αυξανόμενο χάσμα ανάμεσα στην ανάγκη της πολιτικής ηγεσίας να προβάλλει αποφασιστικότητα και στο ανθρώπινο κόστος που συσσωρεύεται μέσα στον στόλο.
Από την «καταστροφή του Ιράν» στη βενζίνη και το Hormuz - Απίστευτη δήλωση Vance
Ίσως όμως η ισχυρότερη ένδειξη της ιρανικής ανθεκτικότητας δεν βρίσκεται πάνω στο κατάστρωμα του Abraham Lincoln.
Βρίσκεται στα Στενά του Hormuz.
Στην αρχή του πολέμου, η αμερικανική ρητορική επικεντρωνόταν στο πυρηνικό πρόγραμμα, στους ιρανικούς πυραύλους και στην καταστροφή στρατιωτικών δυνατοτήτων.
Σήμερα, η επαναφορά της κανονικής ναυσιπλοΐας και η μείωση του ενεργειακού κόστους έχουν μετακινηθεί στο κέντρο των αμερικανικών υπολογισμών.
Ο αντιπρόεδρος JD Vance έφτασε να χαρακτηρίσει τη συγκράτηση των τιμών πετρελαίου και βενζίνης κορυφαία προτεραιότητα της κυβέρνησης στην παρούσα φάση της σύγκρουσης.
Και αυτό αποτελεί στρατηγική επιτυχία για την Τεχεράνη.
Τα Στενά του Hormuz δεν είναι απλώς μια θαλάσσια λωρίδα.
Πριν από τον πόλεμο περνούσε από εκεί περίπου το ένα πέμπτο των παγκόσμιων ροών πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Η δραματική μείωση της κυκλοφορίας έχει μετατρέψει ένα γεωγραφικό πλεονέκτημα του Ιράν σε μοχλό παγκόσμιας οικονομικής πίεσης.
Στις 14 Αυγούστου οι διελεύσεις είχαν περιοριστεί σε ελάχιστα πλοία, ενώ οι τιμές Brent κινούνταν κοντά στα 88 δολάρια το βαρέλι.
Η Ουάσιγκτον απαντά με ναυτικό αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών και νέα οικονομική πίεση.
Ο Pete Hegseth δηλώνει ότι ο αποκλεισμός μπορεί να διατηρηθεί επ' αόριστον μέσω εναλλαγής πλοίων, ενώ ο υπουργός Οικονομικών Scott Bessent προαναγγέλλει ακόμη σκληρότερες κυρώσεις.
Αλλά και αυτή η εξέλιξη αποκαλύπτει κάτι σημαντικό: μετά από μήνες πολεμικών επιχειρήσεων, η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να προσπαθεί να εξαναγκάσει το Ιράν μέσω οικονομικής πίεσης να αποδεχθεί όρους που δεν μπόρεσε να του επιβάλει αποκλειστικά με στρατιωτικά μέσα.
Το μεγάλο ιρανικό πλεονέκτημα: Ποιος αντέχει περισσότερο;
Το Ιράν έχει πληρώσει βαρύ τίμημα.
Έχει υποστεί πλήγματα σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις και υποδομές και η οικονομία του βρίσκεται υπό τεράστια πίεση.
Δεν υπάρχει συνεπώς λόγος να εξωραΐζεται η πραγματικότητα.
Όμως ο πόλεμος δεν κρίνεται μόνο από το ποιος καταστρέφει περισσότερους στόχους.
Κρίνεται και από το ποιος επιτυγχάνει να μεταβάλει τους πολιτικούς στόχους του αντιπάλου.
Και πέντε μήνες μετά την έναρξη της σύγκρουσης, η Ουάσιγκτον βρίσκεται αντιμέτωπη με μειωμένα αποθέματα προηγμένων αναχαιτιστικών μέσων, απώλειες ακριβών μη επανδρωμένων αεροσκαφών, αυξανόμενο οικονομικό κόστος, κόπωση προσωπικού, προβλήματα στις παρατεταμένες ναυτικές αναπτύξεις και μια παγκόσμια ενεργειακή αγορά που εξακολουθεί να εξαρτάται από το τι θα συμβεί στο Hormuz.
Η Τεχεράνη, αντιθέτως, έχει καταφέρει να μεταφέρει την εξίσωση από το ερώτημα «πόσο γρήγορα μπορούν οι Ηνωμένες Πολιτείες να καταστρέψουν το Ιράν;» στο πολύ πιο δύσκολο ερώτημα «πόσο καιρό είναι διατεθειμένες οι Ηνωμένες Πολιτείες να πληρώνουν για να συνεχίσουν αυτόν τον πόλεμο;».
Αυτό είναι το πραγματικό νόημα του USS Abraham Lincoln
Δεν είναι ένα ηττημένο αεροπλανοφόρο. Είναι κάτι ίσως πιο πολιτικά επικίνδυνο για τον Donald Trump: ένα πλωτό μέτρο του κόστους μιας στρατηγικής που υποσχέθηκε ταχύτητα αλλά βρέθηκε αντιμέτωπη με αντοχή.
Και εάν το Ιράν εξακολουθεί να διατηρεί αρκετή στρατιωτική ισχύ ώστε να ανταποδίδει, αρκετή γεωγραφική ισχύ ώστε να επηρεάζει το Hormuz και αρκετή πολιτική συνοχή ώστε να μην αποδέχεται τους όρους της Ουάσιγκτον, τότε το τέλος του πολέμου δεν θα καθοριστεί αποκλειστικά από το πόσα αεροπλανοφόρα διαθέτουν οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Θα καθοριστεί από το ποιος μπορεί να αντέξει περισσότερο.
Και αυτή είναι ακριβώς η εξίσωση που η Ουάσιγκτον δεν ήθελε ποτέ να χρειαστεί να λύσει απέναντι στο Ιράν.
www.bankingnews.gr
Σήμερα όμως, έπειτα από μήνες πολέμου με το Ιράν, το ίδιο πλοίο κινδυνεύει να μετατραπεί σε κάτι πολύ διαφορετικό: σε σύμβολο των ορίων της αμερικανικής στρατιωτικής υπεροχής όταν αυτή υποχρεώνεται να λειτουργήσει μέσα σε έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς.
Οι πληροφορίες που έχουν έρθει στο φως από οικογένειες μελών του πληρώματος, αμερικανικά στρατιωτικά μέσα ενημέρωσης και μέλη του Κογκρέσου περιγράφουν ένα αεροπλανοφόρο που έχει παραμείνει στη θάλασσα περισσότερο από 250 ημέρες και περίπου 200 ημέρες χωρίς κανονική προσέγγιση σε λιμάνι.
Το πλήρωμα αριθμεί περίπου 5.000 ανθρώπους.
Καταγγελίες κάνουν λόγο για σοβαρή κόπωση, προβλήματα υγιεινής, βλάβες σε εγκαταστάσεις, δυσκολίες ανεφοδιασμού και ανησυχητικά περιστατικά ψυχολογικής κατάρρευσης.
Ταπείνωση ΗΠΑ
Δημοσιεύματα του αμερικανικού Τύπου επιβεβαίωσαν ότι οικογένειες ναυτών ανέφεραν πολλαπλά περιστατικά ανθρώπων που επιχείρησαν να πέσουν στη θάλασσα, ενώ Αμερικανοί αξιωματούχοι παραδέχθηκαν τουλάχιστον ένα πρόσφατο περιστατικό κατά το οποίο μέλος του πληρώματος βρέθηκε στη θάλασσα και διασώθηκε.
Η αμερικανική διοίκηση αμφισβητεί την εικόνα γενικευμένης κρίσης.
Το Πολεμικό Ναυτικό δηλώνει ότι δεν έχει διαπιστώσει αύξηση αναφορών αυτοκτονικού ιδεασμού ή αποπειρών αυτοκτονίας, ενώ ο υπουργός Άμυνας Pete Hegseth χαρακτήρισε τις αναφορές για τις συνθήκες στο πλοίο «πλήρως διαστρεβλωμένες».
Παρ' όλα αυτά, η ίδια η Ουάσιγκτον αποφάσισε να στείλει το USS George Washington στην περιοχή προκειμένου να αντικαταστήσει το Abraham Lincoln.
Η επίσημη θέση είναι ότι πρόκειται για προγραμματισμένη εναλλαγή.
Όμως το γεγονός ότι η αντικατάσταση πραγματοποιείται την ώρα που πληθαίνουν οι καταγγελίες για εξάντληση έχει αναπόφευκτα πολιτική σημασία.
Όταν η «πρώτη στρατιωτική δύναμη» αρχίζει να μετρά την αντοχή της
Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν στρατιωτικά ισχυρότερες από το Ιράν.
Παραμένουν.
Το ζήτημα είναι εάν μπορούν να μετατρέψουν αυτή την τεράστια τεχνολογική και οικονομική υπεροχή σε γρήγορο, καθαρό και πολιτικά βιώσιμο αποτέλεσμα.
Εδώ βρίσκεται το πρόβλημα για τον Donald Trump.
Τον Μάρτιο, ο Pete Hegseth παρουσίαζε τους αμερικανικούς στόχους με εξαιρετικά φιλόδοξους όρους: καταστροφή των ιρανικών εκτοξευτών πυραύλων, της αμυντικής βιομηχανικής βάσης και του ναυτικού του Ιράν, παράλληλα με την αποτροπή απόκτησης πυρηνικού όπλου.
Πέντε μήνες αργότερα, η συζήτηση στην Ουάσιγκτον περιστρέφεται όλο και περισσότερο γύρω από κάτι πολύ διαφορετικό: τα αποθέματα αναχαιτιστικών, το κόστος του πολέμου, τις τιμές της βενζίνης και τα Στενά του Hormuz.
Αυτή η μετατόπιση δεν σημαίνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υποστεί στρατιωτική ήττα με τη συμβατική έννοια.
Δείχνει όμως ότι το Ιράν πέτυχε κάτι στρατηγικά σημαντικότερο από την απλή επιβίωση των πρώτων αμερικανικών πληγμάτων: ανάγκασε την υπερδύναμη να πολεμήσει με όρους αντοχής.
Και στους πολέμους αντοχής, το μέγεθος του οπλοστασίου είναι μόνο ένα μέρος της εξίσωσης.
Patriot, THAAD και MQ-9: ο λογαριασμός της υπεροχής
Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα της Ουάσιγκτον βρίσκεται στις αποθήκες πυρομαχικών.
Αμερικανικές αναλύσεις που δημοσιοποιήθηκαν στα τέλη Ιουλίου υπολόγισαν ότι ο πόλεμος με το Ιράν είχε μειώσει δραματικά τα διαθέσιμα αποθέματα κρίσιμων αναχαιτιστικών: περίπου 65% στα Patriot και 38% στα THAAD σε σχέση με τα επίπεδα πριν από τη σύγκρουση.
Το Πεντάγωνο έχει ήδη πιέσει τις αμυντικές εταιρείες να επιταχύνουν θεαματικά την παραγωγή, γεγονός που αποτελεί από μόνο του ένδειξη ότι ο ρυθμός κατανάλωσης δεν μπορεί να θεωρείται αμελητέος.
Αυτό ακριβώς είναι το πεδίο όπου η ιρανική στρατηγική παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Το Ιράν δεν χρειάζεται να κατασκευάζει ένα οπλικό σύστημα αντίστοιχου κόστους με κάθε αμερικανικό σύστημα που αντιμετωπίζει.
Μπορεί να εκτοξεύει φθηνότερα drones και πυραύλους και να αναγκάζει την αμερικανική πλευρά να χρησιμοποιεί εξαιρετικά ακριβά μέσα αναχαίτισης.
Ακόμη και όταν η αναχαίτιση είναι επιτυχής, η Τεχεράνη μπορεί να κερδίζει στην εξίσωση της φθοράς.
Το ίδιο ισχύει και με τα MQ-9 Reaper.
Ήδη από τα μέσα Μαρτίου Αμερικανοί αξιωματούχοι είχαν επιβεβαιώσει την απώλεια περισσότερων από δώδεκα τέτοιων drones στις επιχειρήσεις κατά του Ιράν, είτε από ιρανικά πλήγματα είτε από καταστροφές στο έδαφος.
Κάθε Reaper αποτελεί προηγμένη και ακριβή πλατφόρμα επιτήρησης και κρούσης.
Η απώλειά του δεν ανατρέπει από μόνη της την αμερικανική αεροπορική κυριαρχία, αλλά όταν οι απώλειες συσσωρεύονται μαζί με την κατανάλωση Patriot, THAAD και άλλων πυρομαχικών, το συνολικό πρόβλημα αποκτά άλλη διάσταση.
Η φθορά δεν μετριέται σε μία ημέρα.
Μετριέται σε μήνες.
Και αυτό είναι ακριβώς το είδος πολέμου στο οποίο ένας ασθενέστερος αντίπαλος μπορεί να αμφισβητήσει μια υπερδύναμη.
Το Abraham Lincoln και η κατάρρευση της «Hollywood» εικόνας
Η εικόνα που καλλιεργούσε επί χρόνια η Ουάσινγκτον για την αμερικανική πολεμική μηχανή βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στην ιδέα της ταχύτητας: αεροπλανοφόρα, stealth αεροσκάφη, δορυφόροι, πύραυλοι ακριβείας και συντριπτική τεχνολογική υπεροχή που θα μπορούσαν να τελειώσουν έναν πόλεμο πριν ο αντίπαλος προλάβει να προσαρμοστεί.
Το Ιράν όμως δεν κατέρρευσε.
Αντίθετα, η σύγκρουση μπήκε στον έκτο μήνα και το USS Abraham Lincoln προσφέρει ίσως την πιο χαρακτηριστική εικόνα της αντίθεσης ανάμεσα στη δημόσια επίδειξη στρατιωτικής ισχύος και στην πραγματικότητα μιας παρατεταμένης εκστρατείας.
Στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών, ο γερουσιαστής Richard Blumenthal απαίτησε απαντήσεις από το υπουργείο Άμυνας σχετικά με την ψυχική υγεία, τις συνθήκες διαβίωσης και την υποστήριξη του πληρώματος. Άλλοι βουλευτές έχουν αναφερθεί σε χαλασμένες τουαλέτες, προβλήματα στα ντους, έλλειψη βασικών ειδών προσωπικής υγιεινής, δυσκολίες στην αλληλογραφία και ανεπαρκή γεύματα.
Υπήρξαν μάλιστα ιρανικές αποκαλύψεις ότι επτά ναύτες σκοτώθηκαν σε βίαιη συμπλοκή πάνω στο πλοίο.
Αυτή η αποκάλυψη δεν έχει επιβεβαιωθεί και η CENTCOM την έχει διαψεύσει κατηγορηματικά.
Το κρίσιμο στοιχείο επομένως δεν βρίσκεται σε αυτή την ιστορία, αλλά στα γεγονότα που επιβεβαιώνονται από αμερικανικές πηγές: η εξαιρετικά παρατεταμένη ανάπτυξη, η ψυχολογική πίεση, οι καταγγελίες οικογενειών και η κινητοποίηση μελών του Κογκρέσου.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η πολιτική αντίδραση.
Στις 14 Αυγούστου, όταν ο Donald Trump ρωτήθηκε για το γεγονός ότι το Abraham Lincoln βρίσκεται στη θάλασσα επί τόσο μεγάλο διάστημα, απάντησε ότι αυτό δεν ήταν «ούτε κατά διάνοια αρκετό», ενώ επιβεβαίωσε ότι το πλοίο πρόκειται να αντικατασταθεί.
Η δήλωση αυτή δείχνει το αυξανόμενο χάσμα ανάμεσα στην ανάγκη της πολιτικής ηγεσίας να προβάλλει αποφασιστικότητα και στο ανθρώπινο κόστος που συσσωρεύεται μέσα στον στόλο.
Από την «καταστροφή του Ιράν» στη βενζίνη και το Hormuz - Απίστευτη δήλωση Vance
Ίσως όμως η ισχυρότερη ένδειξη της ιρανικής ανθεκτικότητας δεν βρίσκεται πάνω στο κατάστρωμα του Abraham Lincoln.
Βρίσκεται στα Στενά του Hormuz.
Στην αρχή του πολέμου, η αμερικανική ρητορική επικεντρωνόταν στο πυρηνικό πρόγραμμα, στους ιρανικούς πυραύλους και στην καταστροφή στρατιωτικών δυνατοτήτων.
Σήμερα, η επαναφορά της κανονικής ναυσιπλοΐας και η μείωση του ενεργειακού κόστους έχουν μετακινηθεί στο κέντρο των αμερικανικών υπολογισμών.
Ο αντιπρόεδρος JD Vance έφτασε να χαρακτηρίσει τη συγκράτηση των τιμών πετρελαίου και βενζίνης κορυφαία προτεραιότητα της κυβέρνησης στην παρούσα φάση της σύγκρουσης.
Και αυτό αποτελεί στρατηγική επιτυχία για την Τεχεράνη.
Τα Στενά του Hormuz δεν είναι απλώς μια θαλάσσια λωρίδα.
Πριν από τον πόλεμο περνούσε από εκεί περίπου το ένα πέμπτο των παγκόσμιων ροών πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Η δραματική μείωση της κυκλοφορίας έχει μετατρέψει ένα γεωγραφικό πλεονέκτημα του Ιράν σε μοχλό παγκόσμιας οικονομικής πίεσης.
Στις 14 Αυγούστου οι διελεύσεις είχαν περιοριστεί σε ελάχιστα πλοία, ενώ οι τιμές Brent κινούνταν κοντά στα 88 δολάρια το βαρέλι.
Η Ουάσιγκτον απαντά με ναυτικό αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών και νέα οικονομική πίεση.
Ο Pete Hegseth δηλώνει ότι ο αποκλεισμός μπορεί να διατηρηθεί επ' αόριστον μέσω εναλλαγής πλοίων, ενώ ο υπουργός Οικονομικών Scott Bessent προαναγγέλλει ακόμη σκληρότερες κυρώσεις.
Αλλά και αυτή η εξέλιξη αποκαλύπτει κάτι σημαντικό: μετά από μήνες πολεμικών επιχειρήσεων, η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να προσπαθεί να εξαναγκάσει το Ιράν μέσω οικονομικής πίεσης να αποδεχθεί όρους που δεν μπόρεσε να του επιβάλει αποκλειστικά με στρατιωτικά μέσα.
Το μεγάλο ιρανικό πλεονέκτημα: Ποιος αντέχει περισσότερο;
Το Ιράν έχει πληρώσει βαρύ τίμημα.
Έχει υποστεί πλήγματα σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις και υποδομές και η οικονομία του βρίσκεται υπό τεράστια πίεση.
Δεν υπάρχει συνεπώς λόγος να εξωραΐζεται η πραγματικότητα.
Όμως ο πόλεμος δεν κρίνεται μόνο από το ποιος καταστρέφει περισσότερους στόχους.
Κρίνεται και από το ποιος επιτυγχάνει να μεταβάλει τους πολιτικούς στόχους του αντιπάλου.
Και πέντε μήνες μετά την έναρξη της σύγκρουσης, η Ουάσιγκτον βρίσκεται αντιμέτωπη με μειωμένα αποθέματα προηγμένων αναχαιτιστικών μέσων, απώλειες ακριβών μη επανδρωμένων αεροσκαφών, αυξανόμενο οικονομικό κόστος, κόπωση προσωπικού, προβλήματα στις παρατεταμένες ναυτικές αναπτύξεις και μια παγκόσμια ενεργειακή αγορά που εξακολουθεί να εξαρτάται από το τι θα συμβεί στο Hormuz.
Η Τεχεράνη, αντιθέτως, έχει καταφέρει να μεταφέρει την εξίσωση από το ερώτημα «πόσο γρήγορα μπορούν οι Ηνωμένες Πολιτείες να καταστρέψουν το Ιράν;» στο πολύ πιο δύσκολο ερώτημα «πόσο καιρό είναι διατεθειμένες οι Ηνωμένες Πολιτείες να πληρώνουν για να συνεχίσουν αυτόν τον πόλεμο;».
Αυτό είναι το πραγματικό νόημα του USS Abraham Lincoln
Δεν είναι ένα ηττημένο αεροπλανοφόρο. Είναι κάτι ίσως πιο πολιτικά επικίνδυνο για τον Donald Trump: ένα πλωτό μέτρο του κόστους μιας στρατηγικής που υποσχέθηκε ταχύτητα αλλά βρέθηκε αντιμέτωπη με αντοχή.
Και εάν το Ιράν εξακολουθεί να διατηρεί αρκετή στρατιωτική ισχύ ώστε να ανταποδίδει, αρκετή γεωγραφική ισχύ ώστε να επηρεάζει το Hormuz και αρκετή πολιτική συνοχή ώστε να μην αποδέχεται τους όρους της Ουάσιγκτον, τότε το τέλος του πολέμου δεν θα καθοριστεί αποκλειστικά από το πόσα αεροπλανοφόρα διαθέτουν οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Θα καθοριστεί από το ποιος μπορεί να αντέξει περισσότερο.
Και αυτή είναι ακριβώς η εξίσωση που η Ουάσιγκτον δεν ήθελε ποτέ να χρειαστεί να λύσει απέναντι στο Ιράν.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών